Harald, 28 november 2007
Chili , Concepción

Haraldo con los Mapuche

In Chili zijn toeristen visa negentig dagen geldig. Dus na negentig dagen moet je het land verlaten. Dus namen wij na drie maanden, 88 dagen, de bus in de richting van Mendoza, Argentinië. Aan het einde van de middag vertrokken vanuit Conce om aldaar in de ochtend aan te komen, in een zonovergoten Mendoza. Onze slaap werd echter wreed verstoord door de grenscontrole, iets wat men hier nog gewoon heeft, midden in de koude nacht ergens midden in de Andes werd iedereen de bus uitgezet om 2 stempels te halen en zijn haar bagage te laten besnuffelen. Gelukkig wel wat kunnen slapen in de bus.
Het hostel bleek de trotse bezitter te zijn van een zwembad dus het eerste wat wij gedaan hebben was even plons maken en daarna van de zon te genieten. Nou was ons verteld dat Argentinië goed is voor drie dingen: goedkoop shoppen, wijn en veel carne. Helaas bleek dat eerste een beetje tegen te vallen, gewoon de prijzen die men in Chili ook vraagt. Wel veel mensen die in het centrum, op het Plaza de Armas, allerlei hand werk aan de man probeerden te brengen. 's Avond uit eten gegaan en veel vlees naar binnen gewerkt.
De volgende dag 's ochtends het grote park bij Mendoza bekeken samen met Philipp. En zo kwamen onder andere bij het stadion uit waar Nederland in '78 enkele wedstrijden heft gespeeld bij het wk. In de middag naar het naarbij gelegen Maipu gegaan om fietsen te huren, om daar vervolgens enkele wijngaarden af te gaan. De wijn die men hier maakt is wel heel erg goed te drinken.
De terugreis door de Andes is veel mooier dan we twee dagen eerder hadden kunnen vermoedden. Nu kunnen we zien hoe het er echt uitziet. Om op 3200 meter hoogte weer uit de bus gegooid te worden voor de paspoort controlen. Juist toen wij in de lijn stonden te wachten op de mensen die onze paspoorten moeten controleren speelde Chili tegen Uruguay. Dus werden er geen paspoorten gecontroleerd en bij de 2-1 voor Chili stond iedereen iets te zing over Chile en mi corazon.
Naar beneden, de Chileense kant was indrukwekkender dan de Argentijnse, 25 genummerde haarspeld bochten. Hier zou men de tour eens langs moeten laten komen. Iedereen die de top haalt moe wet doping hebben gebruikt en dient dus uit de uitslag geschrapt te worden. Uiteindelijk zijn we om 5:20 thuis, de volgende dag mogen we weer gewoon gaan werken.


Voor het eropvolgende weekend zijn we dor José gevraagd mee te gaan naar Lago Lleu Lleu, daar heeft de vrouw van José, Ximena een stukje land en de Mapuches die er wonen verhuren enkele cabñas waar wij gaan logeren. Na een autorit van ongeveer 3 uur komen we aan bij de Mapuche De vrouw des huizes, des huttes, Isabel, is een indiaanse zoals een indiaanse bedoeld is, een indiaan uit een cartoon of stripboek, een indiaan zoals die in ons geheugen staan gegrift als indiaan, een indiaanse die in alles voldoet aan het stereotype van een indiaanse. Voor ons heeft ze gekookt, aardappelen met een beetje aji en mate. Hoe zo iets simpels zo lekker kan zijn..... De mate is een soort van thee met allerlei soorten kruiden en een bloem en ook heel lekker. Het mooiste dat we tegen komen zijn misschien wel de contrasten, naast de traditionele slagwerkinstumenten en enkele sieraden hangt een mobieltje, het fornuis in een oud hout gestookt fornuis maar er is ook een magnetron, naast het weefgetouw staat de televisie met 50 kanalen vol sneeuw.
We droppen onze spullen op in de cabañas en lopen nog even naar het meer, ondertussen is het na middernacht, alles is donker en alleen de maan en zijn weerkaatsing in het water geven licht. Alles is sereen en rustig, aërodynamica en vliegtuigen lijken dingen van mijlen ver weg, een andere wereld niet in staat deze te bereiken. Iedereen geniet in stilte en schijnt te beseffen dat zoiets als dit niet vaak meer voorkomt in onze wereld.
De volgen dag ontbijten we in de cabaña van José, Ximena en hun dochter, Javiera. Ik heb de kleintje hagelslag mee genomen die ik nog over had en die vinden gewillig aftrek onder de aanwezigen. Na het ontbijt naar het Mapuche museum om te zien hoe zij hier al voor eeuwen leven. Zo krijg je ook nog wat mee van de cultuur van de oorspronkelijke bewoners van dit land. Een beetje cultuur waar we nog niet zo veel van gezien hadden tot nu toe. Vervolgens staat de luchn op het programma, dus terug naar het meer. Als we daar aankomen blij ook de oma van Isabel er te zijn, een oudere uitvoering van Isabel zelf, het stereotype indianen oma van ondertussen 104 jaar oud.
's Middags gaan we naar het huis van de ouder van Ximena, zij bezitten en soort van boerderij waar school klassen komen, een beetje zoals me kan herinneren uit mijn lagere school periode. Hier op het platteland van Chili hebben ze alles wat nodig is en ook alles wordt ons getoond, de moestuin, de koeien, de paarden, de verblijven van de schoolkinderen, de varkens en de ovens voor het roken van de worsten en het bakken van brood. Aan het eind van onze aanwezigheid worden we getrakteerd op een brunch van het huis. Als het donker begint te worden gaan we terug, anderhalf uur, naar onze cabañas waar de asado begint. Tegen 3 uur ga ik eindelijk moe maar voldaan slapen.
De volgende dag, zondag, blijven we bij het meer, ik werk wat aan mijn verslag omdat ik vind dat het af moet, of in ieder geval zo ver mogelijk af. Na de lunch kies ik er voor te gaan slapen, vervolgen gaan we terug naar Conce, maar niet voordat we het winkeltje van Isabel aan gedaan hebben. Zij verkoop ook allerlei soorten Mapuche dingen, sieraden en verschillende brei els. Laat in de avond zijn we weer in Conce.

Maandag komt Jordy langs op de uni. Met hem ga ik de komende drie weken reizen. Ik maak mijn verslag voor de uni af en probeer alles zo veel mogelijk af te ronden. Het geeft een raar gevoel, na drie maanden hier ben ik klaar en zijn er alleen nog wat kleine dingen te regelen. Ik breng mijn verslag naar Frank, mijn prof om wat feedback te krijgen. In de avond ga ik met Jordy ergens eten, eindelijk weer iemand waarmee ik gewoon Nederlands kan spreken.
Dinsdag krijg ik min feedback van Frank, ik verander wat aan mijn verslag en maak alles klaar om op een DVD te branden. Ik ben klaar met mijn stage. Morgen de DVD branden en de mijn verslag uitprinten. Met de internationale studenten hier gaan we 's avonds samen eten, ik mag voor hen en Angela en Christina koken. Morgen maak ik me klaar om te gaan reizen, morgen avond vertrekt onze bus naar Puerto Monnt in het zuiden.

Met HalloBuitenland.nl kun je Harald in Chili echt goedkoop bellen!